آدمهای وارونه

 اصلا کلا ما آدمهای عجیبی هستیم. گونه ای نادر که شاید هیچ جا مثل ما پیدا نشه. مثلا اگر هر قوم دیگری بوده باشند که از ساندویچی ها و رستورانهای ما غذا بخورند یا آب تصفیه شده شهرمان را بیاشامند شاید به یک هفته کارشان به دیسانتری و حصبه و گاسترانتریت و هرجور مرضی و حتی مرگ بیانجامد اما ما با همه این حرفها با وجود امواج پارازیت و برنج های آلوده وارداتی و شیر وایتکسی و مرغهای سرب دار و میوه های کود دار و آب نیترات دار و آلودگی هوا هنوز هم به راحتی نفس می کشیم و نسل قوی و سالمی را هم تربیت می کنیم که در بیشتر زمینه ها افتخار آفرین هم هستند. ما کسانی هستیم که با پایین آمدن یک ریالی قیمت دلار و سکه از شادی در پوست خود نمی گنجیم و با گران شدن چند صد هزار تومانی آن نه تنها ناامید نمیشیم، بلکه شروع به تبدیل همه پولمان به دلار و طلا میکنیم و بعضی هایمان هم انصافا خوب سود میکنیم. ما کسانی هستیم که هر روز در جاده ها کلی کشته و زخمی میدیم، اما باز هم تا یک روز تعطیل پیدا میکنیم، همه راهی سفر می شیم و با اتلاف وقت حتی 10 ساعته در جاده باریک چالوس، شاد هم هستیم و به زور به خانه هایمان برمی گردیم. ما آدمهایی هستیم که هر کسی بیاید و برود برایمان آنقدرها هم مهم نیست و می توانیم با بوسه بر دستان افراد، کاملا نون را به نرخ روز بخوریم و البته در بعضی موارد هم کاملا غیر قابل پیش بینی می شویم و حسابی حق طرف را کف دستش می گذاریم. کلا بعضی از ما آدمهایی هستیم که حاضریم در دریا با قایق های غیر مطمئن به طور قاچاق از کشور خارج شویم و حتی بمیریم اما در کشوری مثل ایران نمانیم و بعضی هایمان برعکس، با داشتن تبعیت 2 یا چند کشور باز هم از ایران دل نمیکنیم.

به راستی ما کیستیم؟ گونه ای در حال انقراض یا گونه ای مبارز برای بقا؟ آیا ما زندگی می کنیم یا هر روز فقط تنها آرزویمان این است که امروز به خیر بگذرد؟ دختری که برای مشکلات روزانه و امرار معاشش، به دکتر ظریف نامه نوشت از افراد کشور ماست؟ چند نفر مثل او در این سرزمین خون می گریند؟ چند نفر ماشین حساب به دست در حال محاسبه جواب نهایی 5+1 هستند؟ چقدر باید بگذرد تا ما آسوده خاطر شویم؟ آیا نسل بعد از ما زندگی بهتری خواهند داشت؟ با زندگی بر خاکسترهای نسل ما که ققنوس وار پری از پر های خود را برای نسل دیگر میگذارد تا آنها بفهمند کسانی که در ایران 1350-1390 زندگی کرده اند، زندگی نکرده اند. به طور شانسی فقط نفس می کشیدند.

/ 1 نظر / 17 بازدید
فاطمه

شاید مردم ما هم مثل خود تو دلخوشی هایی دارن که زنده وسالم نگهشون می داره[لبخند]